داستان کشف مزار حضرت بيدل رح در خواجه رواش کابل

وبلاگ من

سایه گل به سرم پنجه ‌ی شـــــاهيـــــن آمد

گل به سر، جـــام بــــــه کــف، آن چمـــن آيين آمد

مي‌کشــان! مـــــژده! بهـــار آمــــد و رنگيــــن آمد

طبعم از دست زبان،ســــوز تبـــی داشت چو شمـع

عــــاقبـــــت خامشــــي‌ام بـــــر ســر باليــــن آمــــد

نخـــــل گلـــــزار محبـــــت ثمــــــر عیــــش نــــداد

مصـــــرع آه همـــــان یــــــاس مضـــــامیــن آمــد

حيرتــــم، بــــي‌اثـــــر از انجمـــــن عـالـــــم رنــگ

همچــــو آيينـــــه، ز صـــورتــــکـــده ‌ی چيـــن آمد

حاصـــل ایــــــن چمـــــن ازسودن دستـــــم گل کرد

بکـــــف از آبــــــله ام دامــــــن گلچیــــــــن آمــــد

 هيـــــچ‌کس از غــــم اسبـــــاب نيـــــامــــد بيـــرون

بـــــــار نابسته‌ی ايــــــن قــــافلــــه سنگيــــــن آمد

چه خیـــــالست سر از خواب گــــران بـــــرداریـــــم

پهلوی مـــا چو گـــــوهــــــردر تـــهء بالیــــــن آمد

چون نفـــــس ســر بخـــط وحشت دل میتـــــازیـــــم

جـــــاده در دامن ایـــــن دشت همـــــان چیـــــن آمد

باز بي‌روی تـــــو در فصـل جنـــون جـوش بهـــــار

سايه ‌ی گـل بـــه ســــرم پنجه ‌ی شـــــاهيـــــن آمد

خون به دل، خاک به سر، آه به لب، اشک به چشم

در فــــراق تـــــو چـــه‌ها بـــــر من مسکيــــن آمد!

بیدل آســوده تـــــر از موج گهـــــر خا ک شدیــــم

رفتـــــن از خویــــش چـــــه مقـدار بتمکیـــــن آمد

(ابولمعانی بیدل رح)

بسم الله الرحمن الرحیم

حرف تحقیـــق کانسوی ما و من است

افسانه صفت شنیــــدن و دم زدن است

خواهی بزمین بال فشان خواه به چرخ

آب گل عنقــــــــا ز جهـــان سخن است

**************

با آنکه همیشه جای از دیده مـــاست

هم حائل جلوه هـــــــای از دیده ماست

تحقیق چراغی است که گــر وانگری

تاریکی پیش پــــای او دیده مـــــاست